მე დიდი ოჯახის არც ისე პატარა წევრი ვარ, რომელსაც პატარაობიდანვე მაკოლაი კალკინის გმირივით, მინდოდა, როცა დიდი გავიზრდებოდი, ცალკე მეცხოვრა. დიდიც გავიზარდე, უნივერსტეტშიც ჩავაბარე, თბილისშიც გადმოვედი საცხოვრებლად, მუშაობაც დავიწყე, მაგრამ მარტო ცხოვრება შორეულ ოცნებად რჩებოდა მატერიალური შესაძლებლობების (უფრო სწორად შეუძლებლობის) გამო. ერთ საღამოს, როცა პირადი ნივთები…