ქმარს ქორწინების პირველივე ღამეს გავუმხილე ჩემი ყველაზე საშინელი საიდუმლო: საჭმელების გაკეთება არ ვიცი-მეთქი… მან, წარმოშობით ქართველმა და მოწოდებით გურმანმა, დიდსულოვნად შემინდო ცოდვა და, გულის მოსაფხანად, ყველაფერი სიდედრს დააბრალა – მისი აზრით, ზომაზე მეტად რომ მანებივრებდა და საოჯახო საქმეებს ორპირი ქარივით მარიდებდა.

არადა, მთლად ასეც არ ყოფილა საქმე… უბრალოდ, გათხოვებამდე ქურასთან ფუსფუსის კი არა, ჭამის მოთხოვნილებასაც ვერ ვაცნობიერებდი. დედაჩემსაც რა ექნა: ხანგრძლივი ხვეწნა-მუდარის შემდეგ, ოღონდ კი საჭმელად შევსულიყავი სამზარეულოში და სხვა დანარჩენზე ხმას როგორღა ამოიღებდა. თუმცა დროდადრო, ჩემს მომავალ ოჯახურ ცხოვრებასთან დაკავშირებულ, შიშნარევ ვარაუდს – ქმარი მეორე დღესვე გამოგაგდებსო – საკმაოდ მოურიდებლად გამოთქვამდა ხოლმე.

მგონი, მართლა ვიძლეოდი წუხილის საბაბს.

ერთხელ (უკვე გარდატეხის ასაკგამოვლილი ვიქნებოდი), საუზმის გაკეთება ვერ მოასწრო და წერილი დამიტოვა, იქნებ რამენაირად ერბო-კვერცხი შეიწვაო, პოსტ სკრიპტუმში კი მისი მომზადების დეტალური აღწერა მოაყოლა. ამას მე მთლად იდიოტი ვგონივარ-მეთქი, – თავი თმის ძირებამდე შეურაცხყოფილად ვიგრძენი, წერილი სანაგვეში მოვისროლე და, შელახული ღირსების აღსადგენად, საუზმის მომზადებას შევები.

ვერ მოგატყუებ… ყველაფერი კარგად ჩაივლიდა: ტაფაზე ცხიმის დასხმა რომ არ დამვიწყებოდა, ხელი არ დამეწვა, კვერცხის ათქვეფისას ჯამი არ გამეტეხა და მეორე, უფრო წარმატებულ, ცდაზე მარილის არსებობა გამხსენებოდა.

არა, ნამდვილად გამოგაგდებსო! – კიდევ ერთხელ ავიშვიშდა დედა, ჩემი პირველი კულინარული ექსპერიმენტის შედეგები რომ გაანალიზა. შენ არ იდარდო, მანამდე რამეს ვისწავლი-მეთქი, – ვანუგეშე, მაგრამ, როგორც მიხვდი, ვერ მოვასწარი.

ჰოდა…

რაღა დამრჩენოდა: ქმარს პატიოსანი სიტყვა მივეცი, საქმეს მთელი პასუხისმგებლობით მოვეკიდები და დიასახლისისთვის საჭირო ყველა უნარ-ჩვევას წარმატებით ავითვისებ-მეთქი. მშობლიური სახლიდან წამოსვლისას ნაჩქარევად ჩალაგებული, ყველაზე აუცილებელი ნივთების ჩანთიდან კულინარული რეცეპტების წიგნი ამოვქექე და საქმეს შევუდექი.

ბადრიჯნის სეზონი იყო… დილით, სახლიდან გასვლისას მეუღლემ მთხოვა, ძალიან მიყვარს ბადრიჯნის კერძები და სადილად რაიმეს მომზადებას თუ დააპირებ, იქნებ ამ პროდუქტით გეცადაო.

ასეც მოვიქეცი:

წიგნის სარჩევში საჭირო თავი მოვიძიე და ჩვეული მონდომებით დავიწყე სწავლა, რასაც, უნდა გითხრა, დიასახლისობისგან განსხვავებით, ყოველთვის უპრობლემოდ ვახერხებდი.

დაიწყო და რა დაიწყო: ბადრიჯანი ნიგვზით, ბადრიჯანი კვერცხით, ბადრიჯანი პომიდვრით, ბადრიჯანი ნივრითა და მწვანილით… ერთი კვირის თავზე უძვირფასესმა თანამეცხედრემ დაუფარავი სევდით გახედა, დაფნის ფოთლით ჩანიშნულ,  ჩემს სქელტანიან „სახელმძღვანელოს“ და, კარტოფილზე რომელი გვერდიდან გადახვალო, მორიდებით იკითხა.

მივხვდი, მხოლოდ წიგნის მიყოლა ხეირს არ დამაყრიდა და კვალიფიკაციის ასამაღლებლად „დედამთილის სკოლის“ გავლა გადავწყვიტე. ისე მოვინდომე, რამდენიმე დღეში მეუღლის საყვარელი ყველა კერძის მომზადება ვიცოდი, თანაც, დედამისისეული „იზიუმინკებით“ (მერე რომ არ ეთქვა, დედაჩემი უკეთესად ამზადებსო). ჩემს წარმატებას კი თვალსაჩინოს და ეჭვშეუტანელს ხდიდა მის მიერ რეკორდულად მოკლე დროში აკრეფილი, აშკარად ზედმეტი და უსარგებლო, კილოგრამები.

ცოტა ხანში ისე გავიწაფე, თვითშემოქმედებასაც კი მივყავი ხელი, ხოლო მოგვიანებით, რადგან 90-იანი წლები ამის საუკეთესო შანსს იძლეოდა, ისეთი რთული რეცეპტებიც ავითვისე, როგორიცაა: უხორცო ხინკალი, უყველო ხაჭაპური, უნიგვზო გოზინაყი და ა.შ.

იქიდან მოყოლებული განუხორციელებლად აღარაფერი მიმაჩნია და წარმატებით შემიძლია გავართვა თავი ისეთ, ერთი შეხედვით, ამოუხსნელ ამოცანას, როგორიცაა, მაგალითად, უგემრიელესი სადილის მომზადება მთელი ოჯახისთვის, თუ სახლში მხოლოდ 4 ნაჭერი ყველი, 1 თავი ხახვი, 1 პომიდორი და ნახევრად გამოცლილი მაიონეზის პაკეტი გეგულება.

გგონია, ვტრაბახობ? სხვა რა გზა მაქვს, ოდესმე შენც გასწავლი, ეს როგორ მოახერხო. ახლა კი უფრო ამაღლებული და სადღესასწაულო რამ – იტალიური ტირამისუს რეცეპტი – უნდა შემოგთავაზო, ოღონდ ჩემ მიერ „გადმოთარგმნილი“ და სპეციალურად PINK MAGAZINE-სთვის გაექსკლუზიურებული ვერსიით, რომლის მოსამზადებლადაც: არც ძნელად საშოვარი იტალიური ყველი „მასკარპონე“  დაგჭირდება, არც არაფრით გამორჩეული, მაგრამ ფართოდ რეკლამირებული, „პეჩენია“ – „სავოიარდი“, ბევრად უფრო იაფი დაგიჯდება, უფრო ჰაეროვანი იქნება და, რაც მთავარია, პირველივე ცდაზე გამოგივა.

რატომ მაინცდამაინც ტირამისუ? იმიტომ, რომ მას სასწაულის მოხდენა შეუძლია – ვინც კი აგემოვნებს, გარდაუვალი ეიფორიისა და მადლიერების შეგრძნება ეუფლება. ეს მდგომარეობა კი, თავის მხრივ, ოჯახურ სიამტკბილობას უზრუნველყოფს :). არისტოკრატული წარმომავლობის დესერტს ასე სწორედ ამიტომაც უწოდეს (TIRA MI SU – იტალ. „ამწიე მაღლა“, გადატანითი მნიშვნელობით კი – „ამიმაღლე განწყობილება”).

გეცოდინება, გაგონილს ნანახი სჯობს, ამიტომ თუ თხუთმეტიოდე თავისუფალი წუთი გაგაჩნია, მაცივარი გამოაღე და შეამოწმე, არის თუ არა შიგ:

1 დიდი ქილა არაჟანი (უმჯობესია, ცხიმიანი);

100 გ საკონდიტრო კრემის ფხვნილი;

ნახევარი კილო ჩვეულებრივი “პეჩენია”.

ჰო, კიდევ: კაკაო, ყავა და ცოტაოდენი შაქარიც უნდა მოიძიო.

თუ ეს ყველაფერი ადგილზე გაქვს, ახლავე შეგიძლია შეუდგე საქმეს, თუ არა და, რომ მოიმარაგებ, მაშინ გააკეთე – მე და ჩემი პოსტი ყოველთვის აქ დაგხვდებით.

მომზადების წესი კი ასეთია:

პირველ რიგში, საკონდიტრო კრემის ფხვნილს (არ ვიცი, ზუსტად ამნაირად ჰქვია თუ არა, მაგრამ მაღაზიაში ასე ვკითხულობ ხოლმე და დღემდე პრობლემა არ შემქმნია) ზუსტად მისი მოცულობის ტოლ ცივ წყალს დაასხამ და მიქსერით კარგად ათქვეფ (ჯამის გადმობრუნებისას რომ არ იღვრებოდეს).

მერე ამ მასას არაჟანს შეათქვეფ და გემოვნებით შაქარს დაუმატებ.

შემდეგ მაგარ ყავას (ერთი სუფრის კოვზი შენი საყვარელი ყავა – ერთ დიდ ჭიქა წყალზე) მოამზადებ.

ქაფქაფა ყავაში „პეჩენიის“ ნაჭრებს ამოავლებ (კარგად უნდა გაიჟღინთოს, მაგრამ არ უნდა დაიშალოს) და წინასწარ გამზადებულ ლანგარზე ორი ფენის გასაწყობად გამოიყენებ, ფენებს შორის და ზემოდან კი უკვე მომზადებულ კრემს ძალიან სქლად წაუსვამ.

ბოლოს, დესერტს მთელ ზედაპირზე ბლომად კაკაოს ფხვნილს გადააცრი და ტირამისუც მზადაა. კარგი იქნება, რამდენიმე საათით მაცივარში თუ შედგამ და სუფრაზე მერე გამოიტან.

უგემრიელესი რაღაცაა, თანაც, ეტყობა, მართლა კაიფს იწვევს – ვისაც გავასინჯე, ყველა „შეჯდა“ :).

რეცეპტის ძალა მხოლოდ ჩემს, ზემოთ მრავალგზის ხსენებულ, მეუღლეზე არ შემიმოწმებია – მანამდე გავშორდი, სანამ ამ საკონდიტრო შედევრს შევქმნიდი. არ გეგონოს, დედაჩემის წინასწარმეტყველება ახდა… არააა…

საქმე ისაა, რომ ოჯახური სიამტკბილობისთვის მხოლოდ დიასახლისის თავდადება არ აღმოჩნდა საკმარისი. ჩემგან განსხვავებით, მან არაფრის სწავლა მოინდომა…

ეგ იყო და ეგ.